Andersen Masalları

Kalabalık geniş ve tuhaftır. Yoksul bir prens, gerçek bir gülle bülbül yerine akıllı oyuncakları yeğleyen bir prensesi sınamak için kendini domuz çobanı kılığına sokar. Genç bir köknar ağacı, hep daha yaşlı, daha uzun ve başka bir yerde olmayı dileyerek, şimdiki anın fark edilmeden akıp gitmesine izin verir. Kötü bir aynadan kopan bir kıymık, küçük Kay'in gözüne ve kalbine saplanır; küçük Gerda ise onu bulmak için tek başına bir sandala biner, kırmızı ayakkabılarını nehre bırakır ve büyüden büyüye pazarlıklar yaparak yol alır. Bir bilgin, öylesine bir hevesle, meskûn görünen ama hiç kimsenin görünmediği bir evi keşfetsin diye gölgesini caddenin karşısına yollar.

Andersen, bir masalcının sıcaklığı ve bilmiş bir göz kırpışıyla yazar; okura doğrudan seslenir, bir hikâyeyi belki de hiç doğru değildir diye itiraf ederek kapatır. Anlatı bir anda pırıltıya bürünebilir: cümlenin ortasında canlı bir ağaca dönüşen bir çaydanlık, çakılan bir kibritin koca bir sıcaklık ve ışık dünyasına açılması. Bu şuh havanın altında ise şefkatli bir ahlaki damar akar: samimiyetin makamdan ağır bastığı, belleğin bir tür lütuf olduğu, dileklerin de en çok, dileyen kişi henüz hazır olmadığında tehlikeli olduğu.

Bunlar, tuhaflıklarını da iyilikçiliklerini de nesiller boyu korumuş masallardır; bir lamba ışığında teker teker okunacak kadar küçük, insanın içinde uzun süre kalacak kadar derin. Bir yanda bir imparatorun akılsız alayı, öte yanda karlar içinde bir kız ve kibritleri, ve her yerde, en doğru göreni kalbin olduğuna dair o sessiz ısrar.