Sprookjes van Andersen

Het gezelschap is talrijk en wonderlijk. Een arme prins vermomt zich als zwijnenhoeder om een prinses op de proef te stellen die vernuftig speelgoed verkiest boven een echte roos en nachtegaal. Een jong dennenboompje, dat almaar ouder en groter en elders wil zijn, laat het heden ongemerkt voorbijglijden. Een splinter uit een boze spiegel dringt door tot in het oog en het hart van de jongen Kay, en de kleine Gerda vaart alleen in een bootje uit om hem te zoeken, ruilt haar rode schoentjes met de rivier en praat zich door de ene betovering na de andere heen. Een geleerde stuurt op een gril zijn schaduw de straat over om een huis te verkennen dat bewoond lijkt maar waar nooit een levende ziel te bespeuren valt.

Andersen schrijft met de warmte van een verteller en een veelbetekenende knipoog, spreekt de lezer rechtstreeks aan en laat een verhaal eindigen met de bekentenis dat het misschien helemaal niet waar is. Zijn proza kan plotseling stralen: een theepot die midden in een zin uitgroeit tot een levende boom, een aangestreken lucifer die openbloeit tot een hele wereld van warmte en licht. Onder al die fantasie stroomt een tedere moraal: dat oprechtheid zwaarder weegt dan aanzien, dat herinnering een vorm van genade is, dat wensen het gevaarlijkst zijn wanneer degene die ze doet er nog niet klaar voor is.

Dit zijn verhalen die hun vreemdheid en hun mildheid al generaties lang hebben bewaard, kort genoeg om er bij lamplicht één per keer te lezen, diep genoeg om nog lang bij een mens te blijven. Aan de ene kant de dwaze optocht van een keizer, aan de andere kant een meisje met haar lucifers in de sneeuw, en overal die stille overtuiging dat het hart het scherpst ziet.