Gurur ve Önyargı

İlk baloda Bingley herkesi büyülerken, mağrur arkadaşı Darcy neredeyse aynı hızla herkesi gücendirir; hem de Elizabeth'in duyabileceği bir yerde, onu ilgimi çekecek kadar güzel değil diyerek geçiştirerek. Elizabeth bunu affetmez. Bunu bir yargılar yarışması izler: söz düellosuna dönüşen danslar, tartılıp yeniden tartılan ilk izlenimler ve Darcy'yi daha da karanlık bir ışıkta gösteren bir hikâyeye sahip, Wickham adında çekici bir subay. Bütün bunlar boyunca Elizabeth insanları okuyuşuna güvenir, roman da ona okumasını gereken daha ne çok şey kaldığını sabırla, acele etmeden gösterir.

Bunların çevresinde, tüm bir toplumsal dünya haince bir titizlikle resmedilir: hamisinin övgülerini ezbere sıralayan yağcı Bay Collins, rahat bir yuva için evlenen ve hiçbir zaman romantik olmadığını dobra dobra söyleyen Charlotte Lucas. Lady Catherine pohpohlanmaya alışkındır ve alaya alınmaya hiç mi hiç hazırlıksızdır. Austen her birini kendi sesiyle yakalar ve kendi ağızlarıyla kendilerini ele vermelerine izin verir.

Daha en başlarda Elizabeth çamurlu tarlaları yaya geçer; yürüyüşten yanakları al al olmuş, eteğinin ucu bir karış çamura bulanmış hâlde varır — bir salon dünyasını baştan aşağı canlı kılan küçük, kusursuz anlar. Zekânın altında daha sessiz bir soru yatar: gurur ve onun bedeli üzerine, bir başkasını berrak bir şekilde görebilmenin neye mal olduğu üzerine. Kapı burada, birini çözdüğünden emin olmuş herkese ardına dek açıktır.