Duma i uprzedzenie

Na pierwszym balu Bingley oczarowuje wszystkich, podczas gdy jego dumny przyjaciel Darcy niemal równie szybko wszystkich do siebie zraża, kwitując Elizabeth w zasięgu jej słuchu jako niedostatecznie ładną, by mnie zainteresować. Ona mu tego nie wybacza. To, co następuje, jest starciem sądów: tańce zmieniają się w słowne pojedynki, pierwsze wrażenia są ważone i ważone na nowo, a czarujący oficer nazwiskiem Wickham opowiada historię, która stawia Darcy'ego w jeszcze gorszym świetle. Przez cały ten czas Elizabeth ufa własnemu odczytaniu ludzi, a powieść cierpliwie i bez pośpiechu pokazuje jej, jak wiele ma jeszcze do odczytania.

Wokół tego toczy się cały światek towarzyski, odmalowany ze złośliwą precyzją: służalczy pan Collins recytujący pochwały swojej protektorki, Charlotte Lucas wychodząca za mąż dla wygodnego domu i wprost przyznająca, że nigdy nie była romantyczna. Lady Catherine, przywykła do pochlebstw, jest zupełnie nieprzygotowana na to, by ktoś się z niej podśmiewał. Austen chwyta każde z nich we własnym tonie i pozwala im wydać na siebie wyrok.

Na początku Elizabeth przemierza pieszo błotniste pola i przybywa z twarzą rozpaloną od marszu i halką umazaną błotem na sześć cali — to drobne, precyzyjne chwile, które sprawiają, że salonowy świat tętni życiem. Pod warstwą dowcipu kryje się cichsze pytanie — o dumę i jej cenę oraz o to, czego trzeba, by naprawdę zobaczyć drugiego człowieka. Drzwi stoją tu otworem dla każdego, kto kiedykolwiek był pewien, że kogoś rozgryzł.