Przygody Tomka Sawyera

Tomek brnie przez wersety ze szkółki niedzielnej, których nie potrafi zapamiętać, przez zaloty prowadzone rysunkami na tabliczce i naskrobanym wyznaniem, a wreszcie przez żuka, który zamienia dostojne nabożeństwo w farsę. Proza rozkoszuje się tym wszystkim, to zbaczając w niby-filozoficzne rozważania o różnicy między pracą a zabawą, to z czułością przystając przy odurzonym kocie wylatującym przez okno. St. Petersburg jest senne i małe, a każdy chłopięcy podstęp potraktowano z należnym mu majestatem.

Aż pewnej nocy, o północy, Tomek i Huckleberry Finn wybierają się na cmentarz, by wypróbować leczenie brodawek zdechłym kotem — i widzą coś, czego nigdy nie mieli zobaczyć. Rabowanie grobu przeradza się w kłótnię, kłótnia w morderstwo, i nagle Tomek dźwiga sekret znacznie cięższy niż jakikolwiek psikus. Razem z Huckiem składają krwawą przysięgę i grzebią tajemnicę w sobie, przerażeni sprawcą zbrodni.

To, co następuje, splata komizm dzieciństwa z grozą prawdziwej zbrodni. Zabawy Tomka biegną w jedną stronę, jego sumienie w drugą. Gdzieś między płotem a cmentarzem rozciąga się cały świat lata, psot, pierwszej miłości i powolnego, niechętnego wkraczania w dorosłość.