Doktor Jekyll i pan Hyde

Pan Utterson, powściągliwy prawnik, który wysłuchuje tej opowieści, to człowiek gotów pozwolić innym staczać się na dno wedle własnego uznania, a jednak niezdolny zostawić tej sprawy w spokoju. Jego dobry przyjaciel, doktor Jekyll — szanowany i podziwiany — w swoim testamencie związał się z owym brutalnym nieznajomym, a nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego. To, co następuje, to powolny, uporczywy pościg: noc po nocy przy tajemniczych drzwiach, jedna milcząca konfrontacja i narastające przekonanie, że coś kryjącego się pod twarzą Hyde’a jest głęboko, nieokreślenie złe. Jeśli kiedykolwiek widziałem na czyjejś twarzy piętno diabła, mówi Utterson, to na twarzy twojego nowego przyjaciela.

Stevenson buduje grozę z mgły i wahania. Czekoladowobrunatna mgła snuje się po Soho; spokojne rozmarzenie służącej roztrzaskuje się w oknie; dwaj mężczyźni w milczeniu mierzą się wzrokiem na pustej ulicy. Lęk bierze się tu nie tyle z tego, co zostaje pokazane, ile z tego, co pozostaje tuż poza zasięgiem — skazy, której nikt nie umie nazwać, podobieństwa, do którego nikt nie chce się przyznać. Nawet własne teorie Uttersona wciąż wypaczają się w coraz gorsze.

Opowieść o szacowności i jej ukrytej podszewce, snuta z cierpliwością i prawdziwym dreszczem. Drzwi stoją otworem, bez żadnego znaku, i czekają; przyjemność płynie z podążania za Uttersonem przez ich próg, ostrożnie, krok za krokiem, ku prawdzie, która wymyka się wszelkiemu rozumowi.