Autobiografia Benjamina Franklina

Potem siedemnastoletni uciekinier przybywa do Filadelfii bez grosza przy duszy, idzie w górę Market Street z pękatą bułką pod każdą pachą i trzecią w ustach, i mija, cały śmieszny, drzwi kobiety, którą pewnego dnia poślubi. Stąd książka podąża za wznoszącą się drogą drukarza — nieudaną podróżą do Londynu na puste obietnice gubernatora, pracą przy prasach, a po powrocie do domu założeniem klubu, warsztatu oraz pierwszej biblioteki abonamentowej w Ameryce Północnej.

Głos narratora jest przez cały czas przekorny i praktyczny, wyznaje swoje wady, jednocześnie po części je usprawiedliwiając. Zauważa, że to wielka wygoda być istotą rozumującą, skoro pozwala to znaleźć usprawiedliwienie niemal dla wszystkiego, na co ma się ochotę, po czym dowodzi tego, porzucając wegetarianizm w chwili, gdy świeży dorsz wychodzi z patelni. Plan dążenia do moralnej doskonałości, śledzony w małej książeczce jako siatka czarnych kropek pod surowymi nagłówkami, zderza się z wygodną pokusą cętkowanego toporu. Ciekawość przenika wszystko — sakiewka z azbestu, która nie chce spłonąć, lampa dobrze odprowadzająca dym, klucz na sznurku.

Franklin pozwala się zobaczyć bez upiększeń: osamotniony, wyprowadzony w pole, mięknący moneta po monecie wobec własnych postanowień. A przysłowie z dzieciństwa o człowieku, który staje przed obliczem królów, czeka, by odpowiedziało na nie samo życie — człowiek, który sam się stworzył, pokazujący wprost, jak dokładnie został ukształtowany.