Małe kobietki

Każda z sióstr jest cudownie inna. Jo — niespokojna chłopczyca, wiecznie coś bazgrząca i marząca, by dokonać czegoś wielkiego. Meg lgnie do wygód i ładnych rzeczy, lecz musi pojąć, co naprawdę się dla niej liczy. Beth — nieśmiała, rozkochana w muzyce, czuły środek rodziny. Amy — próżna, uzdolniona artystycznie najmłodsza, dopiero dojrzewająca do wdzięku. Nad nimi wszystkimi czuwa Marmee, której o wiele bardziej zależy, by jej dziewczęta były szczęśliwe i dobre, niż by kiedykolwiek zaznały bogactwa.

Obok, w okazałym domu Laurence'ów, samotny chłopiec imieniem Laurie czeka, aż ktoś się z nim zaprzyjaźni — i tak się dzieje, gdy Jo wymyka się do bocznego pokoju, uciekając od tańców, i zastaje tam jego, również w ukryciu. Między dwoma domami krążą pikniki i zwierzenia, tajemne opowieści, dar fortepianu oraz pierwsze oświadczyny, które wytrącają z równowagi starannie ułożony świat rodziny.

Alcott snuje tę opowieść w żywych, teatralnych dialogach i listach, każdy pisany głosem innej z sióstr, z lekkością przechodząc od żartów do cichego smutku. Lecz jej urok jest prostszy: zostajesz wciągnięty w rodzinę, w której pieniędzy brakuje, a uczucia biją wysoko, i w której drobna sprawa dorastania nabiera wagi. Czytelnicy wracają do Małych kobietek, by raz jeszcze dorosnąć u boku Jo i jej sióstr, i by odnaleźć na kartach własny niepokój i własną czułość.